123
est Corvum calvum, eundem et aquaticum facit. Noster vero sylvaticus non est aquaticus, neque
in aquis degit, sed in pratis et locis palustribus victum sibi quaeritat. Iam cum Aristoteles tertium
graculi genus palmipes faciat, id quoque Corvus sylvaticus noster esse non potest.
Avis quam prius haematopodem esse putabam (inquit Bellonius) nunc potius ibin nigram esse
coniicio, cuius Herodotus et Aristoteles meminerunt.
Turnerus haltet den Wasserrappen Aristotelis und Phalacrocoracem Plinii unnd unseren
Waldrappen für einen vogel, aber nit recht, dieweyl er der selbigen vo
e
glen beschreybung nit
a
e
nlich ist. Dann er nit breitfu
e
ssig ist und darzu
o
kein wasservogel, sunder er su
o
cht in
gru
e
nen ga
e
rten und massa
e
chten orten sein narung.
Ea corporis mole avem a Gallis vulgo Corlis (arquatam maiorem nostram esse arbitror) dicta
refet, vel paulo minor est, tota nigra, capite phalacrocoracis, rostro iuxta caput plus quam
polJicari crassitudine, inflexo modice in arcum et in acutum desinete, rubicundo, qui crurum
etiam color est. Proceritas crurum ea fere quae in ardea <S. 338> stellari, colli longitudo quae in
ave quam Galli uocant Aigrette, ita ut primo visa a me haec avis atdeam stellarem quodammodo
referre videretur corporis fere specie. Haec ille in Gallico libro singularium observationum
suarum.
Corvo sylvatico nostro magnitudo est gallinae, color niger toto corpore, si eminus videas. Sìn
propius, ad solem praesertim, cum viridi permixtus videtur. Pedes fere ut gallinae, Iongiores
digiti fissi. Cauda non Jonga. A capite retro crista tendit. Haud scio an in omnibus aut semper.
Rosirum rubicundum, oblongum et aptum inseri angustis terrae, arborum et murorum aut
petrarum foraminibus, ut latitantia in eis insecta et vermes, quibus pascitur, extrahat. Crura
oblonga, obscure rubentia.
Unserer Waldrapp ist in der gro
e
sse einer Hennen, gantz schwartz gfarbt wenn du in von
weytnuss anschauwest. Besichst du aber in an der na
e
he, fürauss gegen der sonnen,
bedunckt er einen mit gru
e
n vermischt seyn. Seine fu
e
ss sind auch garnach als der hennen,
lenger und zerspalten. Der schwantz ist nit lang und hat auff seinem kopff ein streüsslin
hinder sich gericht. Nit weiss ich ob diss an allen und allzeyt gesehen wirt. Der schnabel ist
rotlecht, lang unnd komlich im erdtrich zu
o
graben und in die engen klufften der mauren,
bo
e
umen und velsen zu
o
stossen, damit er die verborgnen würmlin unnd ka
e
ferlin ha
e
rauss
ziehe. Er hat lange tunckle rote bein.
Locustis, gryllis, pisciulis et ranunculis eos vesci audio.
Sy gla
e
bend der ho
e
uwschra
e
cken, gryllen, fischlinen und kleinen fro
e
schlinen.
Ut plunmum nidificat in altis arcium destructarum muris, qui in Helveticis montium regionibus
frequentes sunt. In ventriculo dissecti aliquando praeter alia insecta, reperi plurima illa quae
radices frugum populantur, milii praesertim, Galli Curtillas vocant, nostri transversas (Twa
e
rn) a
pedum situ ut coniicio. Edunt et vermes e quibus scarabei a maio mense dicti nascuntur.